ขออนุญาตใช้ภาษาวิบัติตรงหัวข้อเอนทรี่

เพราะว่าตอนนี้รู้สึกอยากจะกรี๊ดไม่ไหวแล้ว!

หลังจากเข้าไปท่องเที่ยวใน You Tube ด้วยความว่างจัด

เพื่อนที่คณะก็กำลังขอความช่วยเหลือเรื่องรายงาน

ด้วยความที่ก็ให้ความช่วยเหลือเพื่อนอย่างเต็มที่(เรอะ?)

...พรหมลิขิตบันดาลหรือไร...

ในขณะที่สาวคลั่งเกาหลีอย่างเรากำลังนั่งหง่าวเพราะทะเลาะกับแฟน

(และหนุ่มเจ้าก็ได้หนีไปนอร์เวย์เรียบร้อย จะง้อยังไง?)

ก็ไปเจอคลิปการแสดงดนตรีอย่างเทพของพ่อหนุ่มคนนึงเข้า...

....โอ้ว~~~ พี่ท่านช่างเมพสาดดดดดเลยค่า~!!!!

 

ด้วยความที่ว่ากำลังจะไปแลกเปลี่ยนที่เกาหลี

ขออนุญาตดี๊ด๊ากับการอัพเอนทรี่นี้หน่อยนะคะ 555+

 

ก่อนอื่น ขอให้ทุกคนทำความรู้จักกับเครื่องดนตรีชนิดนี้ก่อนนะคะ

 

คายากึม / 가야금 / Gayageum

ได้รับอิทธิพลมาจากจีนในหมวดคเรื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย (กู่เจิง...ประมาณนี้)

มี 12 สายค่ะ แต่กู่เจิงจะมีสายมากกว่า (ที่จริงแบบดั้งเดิมก็มี 12-13 สายนะ)

คำว่า "คายา"

มาจากคนที่ประดิษฐ์เครื่องดนตรีชนิดนี้ชื่อว่า ฮาจิ มาจากแคว้นคายา

เป็นชนเผ่านึงที่อยู่แถวๆแคว้นชิลลา

(ถ้าดูเคยซอดองโยมาน่าจะจำได้ค่ะ)

ส่วนคำว่า "กึม" หมายถึงพวกเครื่องดนตรีของเกาหลีประเภทเครื่องสายที่ต้องดีด

คายากึมจึงอาจแปลได้ว่า "พิณแห่งคายา" ก็ได้ค่ะ

วิธีเล่น ...ก็นั่งเล่นเหมือนเล่นโกโตะค่ะ

...หาข้อมูลได่แค่นี้เองอ้ะ ลองดูคลิปกันดีกว่า จะได้เข้าใจ

 

เพลงที่เล่นด้วยคายากึมแบบดั้งเดิม

คายากึมเพลงอารีรังที่เล่นโดยสาวจีน

(เพลงเกาหลี แต่ร้องได้จี๊นจีนเนอะ - -"....)

โดยส่วนตัวคิดว่าเสียงของคายากึมเนี่ย ฟังครั้งแรกออกแหม่งๆ แปลกๆ

มันไม่กังวาลใสเหมือนกู่เจิง หรือขิมบ้านเรา

(ยออูบีเรียนขิมมาตั้ง 6 ปี ...ตีไม่เพราะ แต่ขิมเสียงดังฟังชัดนะ 555+)

แต่พอเล่นเข้าเพลงแล้ว ก็อืม รู้สึกว่าเพราะไปอีกแบบค่ะ 

ปัจจุบันทางเกาหลีเค้าพยายามจะอนุรักษ์การเล่นเครื่องดนตรีชนิดนี้ไว้

เพราะปัจจุบันเยาวชนเกาหลีที่สามารถเล่นเครื่องดนตรีนี้ได้อย่างไพเราะมีน้อยมาก

แต่ว่า...

 

หลายคนอาจจะเคยฟัง Canon in D ของ Pachelbel มาหลากหลายเวอร์ชั่นแล้ว

เจอเวอร์ชั่น "คายากึม" หน่อยเป็นไร

ด้วยคลิปต่อไปนี้เลยค่ะ

มีอีกเพลงค่ะ ของบีโธเฟน

บอกได้เลยว่าขนลุกสุดๆ เท่ห์มากๆ

ปกติเวลาที่เห็นพวกนักดนตรี จะรู้สึกว่าคนพวกนั้นเท่ห์อยู่แล้ว

เพราะงั้นหนุ่มคนนี้จึงเข้าข่ายนั้นไปเลยค่ะ 5555+

แถมด้วยแบบฮิปฮอป

มันคือเพลงประกอบโฆษณาการท่องเที่ยวเกาหลีนี่เอง 555+

 

ส่วนตัวแวแจนเป็นคนนึงที่คลุกคลีกับเครื่องดนตรีมาพอสมควร

โดยเฉพาะพวกเครื่องสายอย่างกู่เจิง ขิม โกโตะ

แจนคิดว่าหลายๆประเทศนั้คิดคล้ายๆกันนะคะ

นอกจากเครื่องดนตรีจะคล้ายคลึงกันแล้ว (เนื่องจากการรับและปรับวัฒนธรรม)

วิธีการอนุรักษ์ของเค้าก็ยังคล้ายๆกัน รวมถึงบ้านเราด้วยค่ะ

คือพยายามปลูกฝังสิ่งเหล่านี้ให้กับเยาวชนรุ่นใหม่ๆ

ให้มันยังมีอยู่ และปรับให้มันเข้ากับยุคสมัย

แจนว่ามันเท่ห์มากๆเลยค่ะ ^^d

 

ในฐานะเยาวชนไทยที่เป็นตัวแทนไปแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่เกาหลี

สงกรานต์นี้อยากแนะนำให้ฟังดนตรีนานาชาติกันนะคะ

ทั้งวันนี้แจนลองดูแล้วค่ะ (เนื่องจากไม่ได้ออกไปเล่นสาดน้ำที่ไหน - -"...)

เย็นใจ สบายหูอย่างบอกไม่ถูก

ลองดูนะคะ ^^~